Elektryczność statyczna cz. 9

Tarcza zaś szklana czy ebonitowa ; złączona jest również przewodnikiem (czyli „konduktorem”) z kuleczką metaliczną, osadzoną na nóżce szklanej, tak, że w miarę, jak się tarcza obraca i wytwarza coraz większą ilość el., ta el. spływa do kuleczki i gromadzi się w niej. Zbliżając wówczas do tej kuleczki palec, otrzymamy bardzo silną iskrę, mogącą w dobrych maszynach mieć 10 cm. i więcej długości i wywołującą w palcu uczucie ukłucia i wstrząśnienie ciała.

Butelka lejdejska jest to przyrząd, używany do nagromadzenia większego ładunku el. i przechowania go. Składa się ona z jakiegokolwiek naczynia szklanego, do połowy przeszło wysokości obłożonego zarówno na zewnątrz, jak i wewnątrz, blaszką cynfolii i z wstawionego do tego naczynia drutu mosiężnego, którego dolny koniec przylega do cynfolii wewnętrznej, górny zaś zakończony jest mosiężną kuleczką. Gdy tej kuleczce udzielamy np. el. z maszyny elektrostatycznej, lub z innego źródła, zbiega ta el. po drucie i rozpościera się po cynfolii wewnętrznej, przyciągając przez szkło – el. z cynfolii zewnętrznej, a odpychając jej + el. na zewnątrz ku ręce, w której całe naczynie trzymamy. Przez rękę i ciało spływa ta + el. ku ziemi, tak że na zewnętrznej cynfolii pozostaje tylko – el., nie mogąca się przez szkło, jako przez zły przewodnik złączyć z + el. cynfolii wewnętrznej. Im więcej el. udzielimy kulce butelki, a tym samem i cynfolii wewnętrznej, tym więcej wytwarza się el. odmiennej na cynfolii zewnętrznej. Tym sposobem nagromadzić można w butelce lejdejskiej znaczną ilość elektryczności. Do wyładowania jej używamy prostego przyrządu, tj. zgiętego łukowato drutu, trzymanego po środku za pomocą rączki szklanej czy żywicznej.

 

One Comment
  1. Reklama
    Luty 1, 2018 |